Strava

Can we go up to the hill?

Dag twee al weer in de duitse Eifel, het gebied rond de rivier "De eifel". Ik weet wel niet meer hoe het gebergte heet. Al weer een toppie ontbijt, op een toppie terras in het zonnetje.. In tegenstelling tot de voorbije jaren, is iedereen vroeg uit de veren, zitten we op tijd aan het ontbijt, en na een briefing van Maarten met de volgende woorden : het is ongeveer hetzelfde ritje dan gisteren, maar dan zonder vlakke aanloop, zitten we om 9u30 weer op ons carbonnen ( de meesten toch) ros om 120 km te fietsen. Er stelt zich wel direct een probleem : de helling die we nu moeten afrijden, en straks moeten oprijden, is in genomen voor een skeelerwedstrijd. En ik dacht gisteren dat die strobalen daar speciaal voor mij lagen. Dan breekt het "moment de gloire" aan voor Frank Off the Road : hij vraagt in het Engels, boven op de berg, Can we go up o the hill? Gelukkig mochten we nog door, en konden we onze rit vervolledigen. Ondertussen hadden Miel en Tony de tijd van hun leven. Op de e-bike van Miel wisselden ze beiden de fiets met de auto af, en konden ze zelf het gebeuren van dicht bij aanschouwen. Soms werden ze zelfs gebruikt als aanlooplank om toch maar bij het wiel van Maarten te geraken, maar ondanks de pijnlijke rug, stelde hij toch de hierarchie binnen onze clubje nog eens zeer duidelijk. Na 70 km had onze Miel ons een fijn terras gescoord, maar waar gisteren vooral de slaatjes vlot werden besteld, ging nu toch iedereen voor een schitnel of iets anders.  Ook al donken er enkele pinten op de tafel op. Na de pauze werd de mooiste beklimming van het weekend gereden. Een bergje van ongeveer 5 km,met een tiental haarspeldbochten. Alleen Roy en Dirk hadden gezien dat je onder en boven je klimtijd kon laten registreren. In de kopgroep hadden ze daar geen oog voor, daar reden ze mekaar het licht uit om toch maar eerst boven te komen. Na deze helling volgde nog een paar kuitenbuiters, maar snel kwamen we toch weer aan bij het skeelerevement. Die mannen waren nog bezig, gelukkig was er een buurtfeestje aan de gang, waar we echt wel welkom waren. De pinten vlogen rijkelijk binnen, en bovendien mochten we ook nog eens zelf bepalen wat we betaalden aan de "spaarkasse". Toen ging het fout, toen men afkwam met een sterk drankje, volgens ons zeker 50 jaar oud, en minstens 50 graden. Er zijn er die het goedje nog voelen branden in hun keel. Daarna de laatste helling op, deed dat even pijn. Ondertussen bereikte ons het nieuw dat Joachim belgisch kampioen was geworden bij de u23, en dat zorgde wel voor wat feestgedruis, maar toch ook een behoorlijk portie emotionaliteit bij onze Miel! De avondvullende activiteit, georganiseerd door Tony, Miel, Dirk en Jos bestond uit een kookactiviteit. Na 5 minuten de bende te hebben losgelaten in onze probere keuken, vloog het eiwit, de rijst, de scampi's, de kalkoenlapjes, in het rond. Er werd behoorlijk lekker gegeten, maar enkele hoogtepunten, en enkele iets mindere hoogtepunten, maar de sfeer zat optimaal. Duupjes van het voorgerecht, RAf, Dave en Luc mogen volgend jaar de activiteit organiseren!

 

De rit is de rit!!!

Vanmorgen begon het WTC-Velox peleton aan haar eerste rit van ons weekend in Harscheid. Na een ontbijt “All-in” en na de uitleg van Maarten over het ritje ( geniet van de eerste vijftien kilometer want die zijn vlak, de rest niet) stoof WTC Velox weg. Onder het motto “ de rit is de rit” werd iedereen aangemaand om de volledige rit te rijden. We waren nog niet zo heel lang weg, en toen zag Dave een wild varken, langs de weg liggen, en omdat hij een beetje twijfelde of hij was afgeleid of niet, reed hij in een put, en beschadigde hij zijn velg. Dat onheil kwam hem bovendien nog op een scheldtirade te staan van Miel aangezien zijn banden, remblokjes totaal op waren. Dave zijn moraal zakte dus ver weg in zijn binnenband. Na een tijdje begon Ed raar te doen, hij ging voorop rijden, we dachten even dat hij in een waan zat, maar blijkbaar was hij pokemons aan het zoeken. Gelukkig was het tijd voor de lunch, en Miel en Tony hadden al een leuk plekje gevonden waar de salades met kip, de pasta met zalm en de snitchels rijkelijk werden opgediend. Niemand dronk alcohol, beetje raar? Waarschijnlijk wist iedereen wel wat ging komen, een helling van 10 procent. Daar werd het kaf van het koren gescheiden, Onze raf had te kampen met een “rudieke”, maar loste dat vakkundig op. De rest van het ritje, ging echt de hele tijd op en neer. Zonder het gevoel te hebben om een “col” te beklimmen, stapelden de hoogtemeters zich op. Op drie kilometer van ons huisje vonden we een terras. Datzelfde terras, waar we avonds ook gingen eten, zorgden toch wel een beetje irritatie. Onze gastvrouw, was niet echt bepaald vriendelijk, en toen Ed werd aangemaand om geen vreemde dingen meer te doen met de plaatselijke parasol,( anders koste ons dat 50 €), zonk de sfeer onder het vriespunt. Toen de madam ook nog besliste om onze rekening tot op de laatste eurocent te innen, besliste WTC – VELOX om het contract met deze madam eenzijdig op te zeggen. In plaats van het vlees buffet aan 14.5 € werd er beslist veel pizza te halen, heel veel pizza. Nog één probleem, de laatste helling over geraken, met 2 liter Weissbier in de gelis, werd dit toch redelijk moeilijk. Ondertussen stond Raf nog eens te blinken met een platte band. Op het moment dat hij een kaartje vroeg van de plaatselijke pizzeria, liep zijne band af, met de volledige hilariteit van zijn ploeggenoten als gevolg. Het werd nog een lange avond, vol pizza, Weissbier, koffie, en zever, veel zever.

23ste clubrit : van behoorlijk saai, naar behoorlijk winderig

De zenuwen geraken stilaan strak gespannen voor het fietsweekend van volgende week, want zowaar 10 renners voor een rit. Dat is geleden van ergens in april. Het parcours was net zo spannend als het ondergoed van Angela Merkel : behoorlijk saai ( van horen zeggen, van dingske, Van Rompay).

Maar dat was buiten de wind gerekend, want het waaide echt wel hard. Sommige hebben daar problemen mee, met te langzaam of te snel (op kop)  in de wind te rijden. Alexander wordt 20 procent beter als het waait, hij zegt zelf dat hij geboren is toen het buiten stormde. Onderweg af en toe eens een heet standje door het slechte wegdek in Wijchmaal, maar gelukkig bleef iedereen recht, en kan iedereen afzakken naar Harscheid. Allee, degene die al konden, tenminste.  Raf kwam ook nog vertellen dat er een foutje in het verslag van gisteren stond: hij was niet alleen, woensdag, donderdag en vrijdag gaan fietsen, maar ook maandag en dinsdag! Sinds een paar ritten heeft Jos ook een fluit bij.  Niemand wist eigenlijk waarom, maar nu is het duidelijk geworden, dat ding dient om ons attent te maken als we te hard fietsen.  In de tweede helft hadden we gelukkig rugwind, en waar we aan het keerpunt “slechts”  een gemiddelde hadden van 29.8 km per uur, liep dat op het einde toch op naar zo een 30.7 km per uur .  De hele ploeg deed een “Nibalieke” op het einde, in plaats van tussen Neerglabbeek en Opitter weg te rijden op het vals plat omhoog, deden ze dat in het vals plat omlaag. Alleen Jos en ik, deden daar niet aan mee.  Jos had nog een “gregske” op de planning staan, en zou hard demarreren richting Kinrooi.  Is dat nog gelukt, Jos? 

Zeven helden op zaterdag

Nog eens een ritje op zaterdag met inzet, dat vraagt voor een verslag. Zes renners waren op het appel, ter voorbereiding van ons fiets weekend van volgende week.

De volgen helden waren daar :

-          Raf “Jullie kunnen kiezen uit twee ritjes, één heb ik vrijdag gereden, het andere donderdag, en de twee samen, woensdag” Kiggen.

-          Peter “ dat wordt hier mijn week!” Kuypers.

-          Alexander “ Wist je dat opel in de jaren tachtig al een elektrische auto had ontwikkeld, maar onder druk van jos keyers (de olieindustrie dus), de manta heeft uitgebracht”  Hermans.

-          Frank “ Rij eens de volledige nacht van garda naar kinrooi, en neem dan maar 1 drinkbus mee “ Vandebosch.

-          Dave “ Eigenlijk wou ik niet mee gaan, maar ik ben er toch” Baens.

-          Dirk “ Ik zet mijn auto in Elsoo” Nijs.

Het ritje begon met vertraging, Alexander was zijn schoenen vergeten, nochtans lagen ze klaar aan zijn aanlegsteiger. Ondertussen bereikte ons het bericht dat Roy en Ed samen op pad waren. Eerst dachten we dat ze waren fietsen in Houffalize, maar daarna maakten we ons een visuele voorstelling van hun activiteiten die we echter niet gaan laten weten aan het groot publiek. Het ritje bracht ons op wondermooie plekjes in Zuid – Limburg en de voerstreek. Zo van die plekjes waar alleen Maarten en Raf ooit geweest zijn toen ze de Marmotte, de trois ballons, een triatlon, de cannibale, of iets anders aan het voorbereiden waren. Soms leek het erop dat Dave en Pe er ook al geweest waren, dat lieten ze alleszins toch bij elke kruising uitschijnen!  Bij momenten was het toch pitsen voor de minder getrainde medemens, bergop viel het nog allemaal mee, maar op de zogenaamde tussenstukken “vals plat” werd goed doorgereden, wat toch maakte dat de beentjes pijn deden. Toch dacht ik, alle, laat ons maar doorrijden, want straks zal Greg Van Avermaet ook zijn benen voelen als hij achter die gekke pool moet rijden. Onze zevende held van vandaag : De Greg.  Na Valkenburg ging het in een rondvaart naar Beek, er moest immers iemand op tijd thuis zijn. Op het veer, kon VDB niet echt lachen met mijn opmerking dat Sep Vanmarcke, nu eindelijk eens met een echte fiets kan rijden volgend seizoen (cannondale). Vanaf Dilsen, was ik van plan om tegen 45 km per uur naar huis te fietsen, maar dat zagen de andere niet zitten, ze gingen dan maar iets drinken bij café biljart. Morgen staat er een vlak ritje op het menu, gelukkig.

Er zijn geen zekerheden meer…..

Vrijdag de 27ste stuurde onze Route Master Maarten de coördinaten voor de rit voor zondag door via mail. Hierop wordt dan geacht te reageren als je op zondag niet aanwezig kan zijn... Dan volgt plots een mail van Roy, de rots in de branding als het gaat over aanwezigheden... Wat zeg ik Mister aanwezigheid van 2015 himself.... Afmelding!! Omdat hij zaterdagavond naar een feestje moest!?! We hebben binnen velox al veel excuses gehoord, zoals te koud, te nat, te warm, teveel berg op, teveel wind, het gaat te hard.... Maar doorgaans kan een feestje de avond ervoor, een gemiddelde velox-er niet uit het lood slaan!!
Zou er iets mis zijn met Roy?? Als hij eens wil babbelen, mag hij zich steeds richten tot Dirk, want die heeft daarvoor gestudeerd!! Ondertussen is de gap met de leiders in de aanwezigheid Raf, Luc en Bob weer een puntje groter!!

Kleine Dienst mededeling, gezien het aantal aanwezigen, miste er toch nog enkele officiële afmelding!!

Alle gekheid op een stokje, de aanwezigen voor de internationale rit waren: Bob(de 160Kman), Raf, Ed, Bèr, Pé, David, Luc en Frank. Navigators met gps van dienst waren Raf en Ed..
Via Maaseik de grens over met Nederland en via Susteren spoorde we richting het land van Angela Merkel. Terwijl we in Kinrooi en omstreken geplaagd zijn door de ProcessieRUPS, zijn ProcessieOPTOCHTEN bij onze Nederlandse en Duitse vrienden een aangenaam weekend verdrijf in de maand Mei, dus die fanfare was jammer genoeg niet voor ons bestemd!!
Ergens in Waldfeucht, kloegen onze navigators dat de route één rechte lijn was, onmogelijk om te navigeren!!! Maar hé, we zijn in het land van de standaardisatie, de TÜVkeuringen, het land van de Uber degelijkheid!!!! Dus de korste afstand tussen 2 punten, is nog steeds een rechte lijn!!! (Tenzij Pé van de versnelling van het wiel (sorry intern velox grapje) iets anders beweert!!)
Nu mooie kaarsrechte Duitse wegen lenen zich om.... juist ja, iets harder te fietsen, dan had ik mijn TT-bike niet voor niks meegenomen... Maar waar we ons volgens al oude traditie later verleiden om de snelheid wat op te voeren, bleef alles zeer beschaafd. Een kleine poging van mezelf werd professioneel opgevangen door David, door snel een kopwissel te doen. Dan maar op cruize speed richting onze “Heimat”!!
Zelf de passage over de Raam, waar we traditioneel de eindsprint plaatsen van onze ritjes die eindigen via Maaseik.... NOTHING!! Ik zat nochtans in Bob’s wiel, meestal iemand die niet vies is van een eindpunch, maar niks.... Ik vroeg of hij misschien ziek was, zich niet geheel lekker voelde, of hij  vermoeid was nu hij de 40 gepasseerd was, maar alles was prima.... Het enige antwoord wat ik kreeg was dat hij voor de officiële Velox rit, al ongeveer 80k bij elkaar gefietst had, als training voor de Trois Ballones!!

Dus zekerheden, zijn er niet meer... Our Velox DNA is changing!! (of komt het toch, omdat we bijna allemaal een 4 voor onze leeftijd hebben staan??)

Verslag Pinksterkoers

De duizenden volgers van onze verslagjes op de site, zullen waarschijnlijk al gemerkt hebben dat het slechte weer in 2016 toch een beetje de rode draad is doorheen onze verslaggeving. Het is buiten 1 weekend, nog geen goed fietsweer geweest, en jammer genoeg heeft dit zich ook vertaald naar het pinksterweekend. Voor de eerste keer in zes jaar, hadden we geen mooi, zeg maar schitterend weer, zoals de voorbije jaren, maar was het koud, winderig, gelukkig viel het mee qua regen. Ooit schreven we nog dat de passage doorheen de molenstraat aanvoelde als een hete föhne, nu voelde de passage langs de steenweg aan als een demente airco, echt koud. Natuurlijk is dan een koffietje op zijn plaats, en daar begonnen we ook de dag mee. Het opbouwen van het parcours hebben we al even in de vingers, en op een tweetal uren, was dit ook gepiept. Tijd terug voor warme koffie en warme spaghetti, die deugd deed. Het voordeel van het samenvoegen van de twee wedstrijden, was dat we serieus wat tijd wonnen, en dat de aanloop naar de wedstrijd relax was. Beetje rusten, praatje doen thuis, omkleden, en daarna begon de warm-up, op het parcours. Dat viel niet mee, de passage op de steenweg volledig wind op kop, maar ook aan de achterkant van het parcours, was er weinig kans voor een rugwindje. De start, er zijn ‘maar’ een twintigtal renners voor de beiden categorieën. We moeten daar we niet flauw over doen, dat is te weinig voor onze wedstrijd. We gaan hierover moeten bezinnen, en het lijkt dat we daar best niet te lang mee wachten. Goed, werk voor later, eerst de wedstrijd, 3 ronden achter de scooter van onze Jos en daarna kan het spektakel beginnen. Een tiental ronden kan ik volgen, maar de dekselse bocht aan de oude post nekt me elke jaar opnieuw. Als laatste de bocht in, nog maar 15 km/u per uur rijden, om dan 150 meter verder, 45 km/u per rijden, dat hakt er serieus op in, dus na een tijdje : einde oefening. Ondertussen roerden onze velox’ers met verve : Maarten en  Raf waren niet uit de eerste drie te slaan, Danny zette de eerste ontspanningspoging op met Jeffrey, en ook Bob sprong een keer weg. Hij mistte maar net de juiste slag, want even later reed een zestal weg uit het peloton. Maarten en Raf natuurlijk, Wouter, Jack en Bart van Molenbeersel en Jeffrey. Ze werkten goed samen en de kloof was geslagen, maar het peloton bleef ook stevig tempo rijden, zodat de verschillen nooit groot werden. Op het einde toe, konden Raf en Jack zich afscheidden, en konden ze onder hun twee uitmaken via de koers ging winnen bij de +45. Aan de kant werd al gezegd over Raf, hij gaat van ver moeten aanzetten, Jack moeten lossen, want een spurt wordt moeilijk. Nu koersinzicht heeft onze Raf genoeg, maar hij leek het toch gehoord te hebben, want direct na het opdraaien van de steenweg, leek hij hard aan te zetten. Hij pakte een meter of twee, maar met deze wind was dat niet genoeg. Jack Steyvers bleef in zijn wiel, en pakte dan ook over verdiend de zege in de categorie +45. Alleszins heel sterk gekoerst van beiden heren. Ondertussen viel het peloton de kopgroep van 4 nog bijna op de nek, maar Maarten kon de eerste plek toch veilig stellen. Een dikke proficiat aan de winnaars, maar ook zeker aan iedereen die aan de koers wou meerijden, ondanks de wind, ondanks de koude.

Na een mooie koers werd er nog een ploegentijdrit gereden, die werd gewonnen door Velox 1, voor Velox 2 en WTC Kessenich. Ook hun bedanken we allen voor hun deelname. 

Wtc-velox dankt ook haar sub-sponsors

Wtc-velox dankt ook haar sub-sponsors, mede dankzij de steun van de zelfstandigen in Kinrooi, kunnen wij dit mooi sportief evenement organiseren en een donatie doen aan een goed doel in Kinrooi.

Verslag Ritje 11 : As ich nog ma kiek noa miene fits, stuit ‘m al plat.

Een zucht van opluchting door het veloxpeleton, want 12 man aanwezig, 12 korte broeken, geen overschoenen, geen wintervesten meer, alleen nog ene pipo met een winterbroek aan, omdat hij zijn zomerbroek niet direct vond thuis. Dave was er ook. Op zich is dat niet ongewoon, want Dave is er bijna altijd, maar normaal gezien was hij er niet, waardoor het ritje nog werd aangepast naar een andere bestemming. Nu was hij er toch, maar goed, ook dat zijn we eigenlijk gewoon van hem. Op het programma voor Ed, Danny, Pé, Raf, Maarten, Alexander, Roy, Dirk, Bob, Tony, Luc en Dave (dus wel toch), een kort ritje met een paar kuitenbuiters. Voor Ed op het programma : banden wisselen, want na minder dan 10 km was het weer zo ver. Het ontlokte hem de uitspraak : As ich nog ma kiek noa miene  fits, stuit ‘m al plat. Bijna gaan we Ed vanaf nu Jos noemen.  Vanaf nu is trouwens een ‘Joske” doen : op vakantie gaan in het buitenland, en daar heel slecht weer hebben, als het hier bijna 30 graden is. Goed, het ritje, veel wind, het was weer eens te doen voor  krachtpatsers. Eerste noemenswaardige hindernis, de kapel van de weerstand. De wind stond behoorlijk goed, dus Danny en Alex trokken ons bijna tot boven tegen 30 km per uur. Bijna tot boven, want Bob sprong in de laatste hectometers weg naar de top, gevolgd door Maarten, Totaal, maar dan ook totaal respectloos volgens Raf, die dan ook netjes bleef zitten. Hij moest ook niets bewijzen, want de dag ervoor had hij Maarten serieus pijn gedaan in de waalse pijl.  Kunnen we als spreken van het “Lars effect”?  In ieder geval, het werk van Alex en Danny leverde heel wat PR’s op, op Strava. Dan recupereren in de afdaling, en op weg naar Driepaal. Op driepaal deed Ed wat hij altijd doet, snoeihard aanzetten in de eerste 200 meter. Of moest hij Bob afzetten? Laatste bergje was de caeleberg of op Strava : “Di Muro d’ Opglabbeek”, waar Dirk en Roy de troepen menden tot boven. In gruitrode trakteerde een onnozelaar ons nog op een douche van ruitenwisservloeistof.  In Opitter kozen Dirk en Alexander nog om hun eigen finale te rijden, en zichzelf nog eens in de top tien te nestelen van het segmentje Rorenweg, met een gemiddelde van 43.5 km per uur. Het schijnt dat er zich tussen Tongerlo en Kinrooi nog vanalles afspeelde, volgens de ene een chasse patate, volgens de andere reden ze de rest gewoon uit de wielen. Wie zal het zeggen! Volgende week is er Koers, tot dan! Hou onze facebookpagina in de gaten voor het laatste nieuws!

Pinksterkoers 2016

Verslag Rit 10 : Ne grote, Drie kleintjes, nee, toch ne grote!

De eerste mei, toch traditioneel het moment om winterkledij te wisselen voor een setje zomerkledij, maar niet deze keer. Het was al wat beter qua weer, maar nog niet dat weer om de toch al glad geschoren benen van Pé te laten zien. Iedereen had nog steeds een wintervest, beenstukken en een winterbroek aan. Iedereen, dat waren vandaag : Dirk, Danny, Alexander, Bob, Raf, Maarten, Jos, Tony, Luc, David en Pé, die aanwezig waren voor een voormiddagje ‘wilderberg”.  Na nog even het mooie nieuwe racepaard van Danny te hebben bewonderd, vertrokkene we dan richting Weert om rondjes te gaan draaien. Want, oh ja, binnen twee weken is er een koers, die (liefst) toch gewonnen dient te worden. Na een 45 minuten kwamen we in Weert aan, en moesten we nog beslissen hoe we gingen fietsen. Ik waande me eigenlijk in een frituur : Ne grote (Maarten), drie kleintjes (Jos), Eerst een grote dan een kleintje, dan weer een grote (magere Raf)! Gelukkig ging het niet over frieten, maar over de rondjes. Het plan mislukte behoorlijk, want na de eerste bocht van het kleine rondje (toch hé), lag de helft al overboord, en beslisten we toch nog om vijf grote ronde te rijden. Na de eerste grote ronde pikten we nog een triatleet op met tijdritfiets en al en stilaan ging ook het tempo omhoog. Sommige hadden wat moeite met het concept ‘overnemen’, dat betekent ongeveer hetzelfde tempo blijven rijden dan degene die je inhaalt, en niet 4 km/u per uur harder gaan rijden. Hoe beleef  je nu zoiets als  “wilderberg” persoonlijk? Als je niet de grote motor hebt dan sommige van je ploeggenoten, moet je vooral slim zijn. Dat wil zeggen de beste plaats opzoeken, achter diezelfde beer van Beek, af en toe eens een beurtje overslaan, en zorgen dat je net voor een moeilijke bocht aan kop zit, zodat de rest verplicht wordt om jouw spoor te volgen. Net dat laatste mislukte in ronde 4, bij de bocht voor de twee bruggen. Een zeer slechte bocht in laatste positie, 15 meter kwijt op mijn voorganger, en weg waren ze. Nog samen met Danny en Alexander geprobeerd om bij te komen, maar de tank geraakte leeg. Ondertussen was het groepje der favorieten verminderd naar vier, waar Raf de spurt won voor Maarten, Bob en Frank. Daarna terug naar Kinrooi, waar de koffie, cola, en Grimbergen (mannen van beek natuurlijk) al op ons wachtte. 

Rit 9 : de afwezigen hadden (bijna) ongelijk.

Ritje negen alweer van het seizoen 2016.  Waarschijnlijk hadden velen naar het weerbericht van de voorbije week gekeken, want de opkomst van negen man viel  tegen. Maar als termen vallen als smeltende sneeuw, hagel en twee graden Celsius, je zou voor minder goesting hebben. Nu goed, de mannen waren daar, de jongens niet. Bob, Dirk, Luk, Roy, Raf, Maarten, Danny, Ber en Jos warempel, toch niet de winterrijder bij uitstek, waren er! Op het programma stond een ritje richting Noord-Limburg, de coté van onze bob. Ook van de partij : wind, veel wind. Richting Neerpelt was geen lachertje, wind beuken, een houding zoekend onder aan in de beugels, en maar stoempen. Op een bepaald moment vroeg Danny wie er rondreed met een hartslag van 130 bm/min. Hij zag dat op zijn MIO, maar had zelf geen hartslagmeting. Het bleek onze Roy te zijn, want 130 is voor onze Raf veel te veel, hij zal eerder rond de 35 hebben gezeten op dat moment. Het ritje kabbelde door en bijna hadden we gezegd tegen mekaar : de afwezigen hadden ongelijk. Maar ter hoogte van Bree, kregen we nog een hagelbui over ons om u tegen te zeggen. Bob sommeerde de groep nog om te stoppen om ‘jasjes’ aan te trekken, hij was wel alleen de enigste die dat deed. Het slaaptekort na de geboorte van zijn zoon, zorgde ervoor dat Maarten in Bree, uitgeput,  al naar huis reed (not!), en zo stoomde nog een achttal veloxers naar kinrooi. Om het verslag nog wat aan te dikken, demarreerde Dirk nog richting Kinrooi weg uit de groep. Het was ook een beetje om uit te zoeken of ik iets zou kunnen doen in een pinksterkoers, maar het antwoord is eerder …. . Bij aankomst in Kinrooi bleek onze Danny nog jarig zijn geweest en was er taart en koffie. We hopen toch stilaan op beter weer, want ritje 9 rijden met wintervesten, overschoenen, en dikke handschoenen, het is toch niet echt gezellig.  

10/04/2016 Rit #7 : Van niks naar vanalles

 

Het zevende ritje van het jaar 2016 kondigde zich aan als een heugelijk ritje. Want Lars Ed Raf Christis is geboren, en kreeg direct als tweede en derde naam de naam van de fietsmakkers van zijn papa. Een dikke proficiat van heel WTC Velox aan Maarten en Lize. Iets minder heugelijk was de opkomst om 9u : Dirk, Bob, Peter K, Ed, Danny, Raf, Maarten en Luc. Maar waar was Jos? De hele week mails sturen van : ik kom vandaag niet fietsen, maar vandaag hadden we toch niets mogen lezen? Net op het moment dat we wilden vertrekken, kwam Jos, en in zijn kielzog Roy opgereden naar café sport. Toch even de heren een "zetje" gegeven over ons vertrekuur, en we konden vertrekken. Er stond een ritje richting de duivelsberg in Opgrimbie op het programma. Maar er gebeurde, buiten een kleine wegvergissing langs de maas, nu eens niks onderweg. Geen splijtende demarrages, geen slippers (gelukkig maar!!), geen platte banden (gelukkig maar!!), geen petervermoesekes, niks. Er stond zelfs amper wind, niemand kreeg het moeilijk, niemand moet afhaken, echt tof om een verslag te schrijven. Gelukkig, maar dan ook dubbel gelukkig, riep Ed ineens lekke band. De rest had het al eerder gezien, want Ed pakte een bocht op zijn Dirks, Petervermoeses, Joskeyerss, en dat lag niet aan de man zijn bochtenwerk, maar wel aan zijn lekke band. Hup, bandje vervangen, en klaar? Nee toch niet, voor stond hij ook plat. Terug het materiaal uithalen, vaststellen dat zijn eigen reserveband volledig verduurd is, grommelen op Dirk, omdat het ventiel van het geleende bandje, tekort is. Echte multitasker, die Ed, samen met alles van de voorgaande zin, beschuldigde hij ook nog iemand van ‘een kei’ te zijn in het niets doen (deze persoon was nog niet aan kop geweest vandaag, en zou dat ook niet meer doen). Deze persoon gooide dan helemaal zijn ruiten in door te zeggen dat Maarten geen reglementaire handschoenen aan had. Maar Maarten had zijn handschoenen van ‘Renner van het jaar’ aan, iets wat een aantal van de club niet kennen ( en nooit zullen kennen!!!!). Na al dat geschamp op elkaar, was het tijd om door te rijden. En vanaf dan viel het niet meer stil. Richting Opitter vloog Maarten weg, konden alleen Raf en Bob volgen, maar reed de rest in strak tempo gewoon door. Roy slaagde er nog in om in volle afdaling ineens van kop te komen. Richting Kinrooi zaten Maarten en Raf voorop. Je hoorde een “oei” door de groep gaan : gaan we hier wel kunnen volgen? Dat viel nog wel, en na 79 km kwamen we terug aan bij Riek, waar Tony en Frank VDB ook waren. VDB bracht zijn relaas van Parijs-Roubaix en dit na nog een loopje van 22 km. Volgende week, 8ste rit, richting Banneux, vertrek om 05u30, Jos en Roy, wees op tijd. Ik ben er volgende week niet…..


Hoe minder kilometers in de benen, hoe harder de wind waait.....

Hoogdag voor Nederlands Limburg... “Amstel-Gold Race”!! Vermits deze wedstrijd in onze achtertuin door gaat, is het een jaarlijkse traditie dat we een kijkje gaan nemen.
Routemaster Maarten, had ons jaarlijks ritje Amstel onder het stof gehaald and off we go....
De opkomst was .... Roy, Raf, Danny, Maarten, Bob, Alex, David, Luc, Jos et moi. Maar waar zijn de mannen waar we in het begin van het seizoen de korte ritjes voor rijden??? Helaas nergens te bespeuren... 

Onze AGR-route gaat langs de maas, zo richting zuiden om dan als hoogtepunt het klimmetje in Sweikhuize te doen. Het vals plat in de regio en het nijdig windje op kop was voor enkele al een reden om te roepen om het tempo te drukken. Maar goed, aangekomen in de Adsteeg, reste ons wel geteld 5min om de fiets te parkeren en daar waren de renners al.... Perfecte timing.
Daarna werd weer richting KDR gebold om dan ook te eindigen met het traditioneel sprintje aan het Sjutte lokaal, om dan te besluiten met een donkere Gimbergen bij Cafe sport.

Verslag 20/03/2016 Rit #4 : gesmaakt ontbijt!

Alweer het vierde ritje voor de zwart-oranje armada van WTC-Velox.  Onderweg naar Kinrooi, vanuit Bree, brak Maarten, eigenlijk zonder het zelf te beseffen, het laatste greintje zelfvertrouwen van Dirk en Alexander af, door te zeggen : Ik ben nog niet echt in vorm, maar….

Traditiegetrouw krijgen we van onze hoofdsponsor VDS een ontbijt aangeboden, waarvoor we heel graag “dank u” willen zeggen tegen de brave man. Wel zien we een duidelijke discrepantie in het ontbijt- gebruik van de verschillende deelnemers : veel fruit en yoghurt bij de mannen met een doel, veel spek en ei bij de mannen zonder doel. Ondertussen werd de vluchtelingenproblematiek (nogmaals…) besproken en leidde een discussie over werkloosheid toch wel tot een paar hete standjes, maar soit, om 9u stond iedereen met de fiets in de hand klaar voor de groepsfoto. Behalve onze voorzitter dan, zijn topmateriaal liet hem in de steek. Bij het gewoon op de fiets gaan zitten, brak zijn spaak af. Het leidde tot opmerkingen in de zin  van : hij staat te zwaar, nee, hij staat juist te scherp, de luchtweerstand valt zo van hem af, recht in zijn wielen, enzo. Uw verslaggever deed daar niet aan mee. Hij heeft zelf al genoeg materiaalpech te verwerken gehad dit seizoen, en bovendien, met de materiaalpech van mannen zoals Alexander en Raf lachen, dat doe je beter niet. Ooit gaan die nog iemand slaan met dat kapot wiel, bij de zoveel steek van hun, ja…. fiestsvrienden.  Gelukkig heeft Raf reservewielen zat, ik was eigenlijk gewoon een Bianchi (of een Ridley)  gaan lenen bij fietsshop VDB aan de Neeroetersesteenweg. Jos, Ber en Frank VDS vonden het allemaal heel plezant, tot dat ze hoorden dat we een rondje ‘jean caris’ gingen rijden. De ‘ dat mein ze neet’ van Jos zei genoeg, dus, there we go, richting opoeteren. Tussen Kinrooi en Tongerlo spookten het met gure zijwind, maar daar trokken Ed en Bob zich niets van aan en ze legden als koplopers er serieus de pees op. Al snel kwamen we aan de helling van de ‘kapel van de weerstand’, waar Maarten en Bob al snel het hazepad kozen.  Tegenwoordig moet Raf aan Peter Vermoesen vertellen wanneer hij moet vertrekken, maar dat blijft dus altijd veel te laat, ongeveer een half minuut achter de eersten. Op driepaal bleef het allemaal rustig, alleen stond Peter Vermoesen daar ongeloofelijk te klooien met zijn versnellingsapparaat. Nog wat kleine hellingen, en we konden terug naar Kinrooi. Na Tongerlo werd er weer duchtig naar huis geknald, en ondanks het feit dat ik nog geen trap te veel had gegeven, moest ik er zelf na halfweg vanaf. Na het ritje werd er nog duchtig nagekaard, en veel gelachen met mijn koppeltraining (wandelen aan 5,09 min/km na het  fietsen). Gelukkig kwamen de gemene, echt gemene opmerkingen, vooral van de niet-lopers, een loper had ik immers door de venster van Riek zijn café gekieperd. 

Wtc Velox Events 2016

No events

Partners

Previous ◁ | ▷ Next

News

Login Form